این کتاب را تقدیم می‌کنم به سه نفری که در سخت‌ترین روزهای زندگی، وقتی همه خسته و ناامید از من روی برگرداندند و تنها برایم دعا کردند، مرا رها نکردند.

ماندند، صبوری کردند و تا روزی که نخستین جرقه‌های بهبودی در وجودم روشن شد، کنارم ایستادند.

به خواهران عزیزم، دکتر سعیده سادات موسوی و حمیده سادات موسوی؛

و به پدر معنوی‌ام، استاد مجتبی دشتی؛

که در روزهای خاموشی، امید را برایم زنده نگه داشتند.

این کتاب، تنها چند صفحه نوشته نیست؛

یادگاری است از روزهایی که ماندنِ شما، دلیلِ دوباره برخاستن من شد.

با تمام عشق، احترام و قدردانی،

تقدیم به شما سه عزیزِ ماندگار. .